بدلیل حجم بالای عکس های اصلی ، تصاویر به صورت فشرده شده و در ابعاد کوچک ارائه شده اند .

بقیه ی عکس ها در ادامه مطلب

براي برخي از تيم ها خوب بود و باعث شد تا دست آخر نتايجشون رو بدند دست راستشون و براي برخي تيم ها هم ناخوشايند بود . اما از همه ي اينا گذشته آخرش من كسي رو نديدم كه ناراحت از محل برگزاري مسابقات خارج بشه چون حتي اونهايي هم كه موفق نشده بودند مقامي كسب كنند الان چيزي رو در وجود خودشون احساس مي كردند كه كمتر كسي تو اين سن همچين احساسي رو درك كرده . مي دونيد از چه حسي حرف مي زنم . احساس شادي از ساختن يك خودرو كه حالا ديگه براي برخي تموم شده بود و براي برخي ديگه هم تقريبا تموم . به قول يكي از بچه ها كه مي گفت يه مادر وقتي بچه اش به دنيا مياد تا آخر عمر احساس مادري نسبت بهش داره حالا ما كه ذره ،ذره ي وجود اين خودرو ها را خودمون درست كرديم اگه احساسمون نسبت بهشون بيشتر از يه مادر به فرزندش نباشه كمتر نيست . 

خلاصه اش اينكه دست همشون درد نكنه از اعضاي تيمها گرفته تا مسئولين ، هر چند جاي خالي مسئولين كشوري در روز افتتاحيه كاملا محسوس بود ولي بازهم حظور سه تا پارس مشكي در اواسط مسابقات ( كه بعدا به ما گفتن وزير توش بوده) واقعا باعث دلگرمي همه شد.

ولي جا داره يه خسته نباشيد جانانه به آقاي دكتر درعلي بگم كه واقعا زحمت كشيدند و حتي وقتي يكي از خودرو ها چپ شد خودشون آستينا رو بالا زدند تا اون خودرو را براي مراحل بعدي آماده اش كنند و همين تور آقاي اقلامي با اون بلندگوشون كه از صبح كله سحر براي بچه ها رجز خوني مي كردند و تا شب هم يه پشت روي پاشون ايستاده بودند .(البته همين جا معذرت خواهي هم مي كنم چون من يه چند باري از پشت سر اين بلندگوشون رو خاموش كرده بودم) .

آخرش اينكه همه خسته نباشيد و اميدوارم جناب دكتر خستگي اين دوره به تنشون نمونه تا برند سراغ دورهاي بعدي . شايد بالاخره اين مسابقات زمينه ساز اين بشه كه يك روزي خودروي چهارنفره مون رو براي استفاده ي همه ي مردم توليد كنيم.

عكس هاي مسابقات رو هم گرفتم به زودي خوباش رو جدا مي كنم  براتون ميذارم .